‘s zaterdagsmiddags, mijn hoofd loopt over, ik krijg morgen 20 mensen op visite om te barbecuen, de telefoon gaat:
een instructrice van een hondenvereniging, of ik even tijd heb want ze is door één van haar puppy-cusisten opgebeld met een heel vervelend verhaal.
Het gaat om een bastaard pup van 11 weken, die al enkele malen de eigenaresse flink heeft gebeten en de situatie dreigt uit de hand te lopen. Ik hoor het verhaal aan en beloof woensdag even naar de training te komen zodat ik het puppy kan bekijken.
10 minuten laten weer de telefoon: weer de instructrice: de eigenaar van het puppy ziet het echt niet meer zitten en kan niet tot woensdag wachten. Oke, zeg ik, dan kom ik morgen (zondag) ochtend om 8.30 wel even langs bij die mevrouw om te kijken hoe of wat.
Zondagochtend 8.30 uur op bezoek bij het puppy.
Het blijkt dat de pup al met 5 weken bij de moeder is weggehaald omdat de moederhond de puppy’s afsnauwde en dat vond de eigenaar van de moederhond zielig voor de pups. De pups zijn dus op een leeftijd van 5 weken geplaatst bij hun nieuwe eigenaar. In dit geval een alleenstaande vrouw die hele dagen werkt en op een bovenhuis woont!
Voordat zij de pup aanschafte had zij nog bij “n meneer van een hondenvereniging ” geïnformeerd of het wel verantwoord was om een pup te nemen als je fulltime werkte, maar volgens die meneer was dat geen enkel probleem, dat kon makkelijk.
Dus het puppy kwam met 5 weken in huis en werd direct 3 weken lang, hele dagen, alleen thuis gelaten.
Na 3 weken werd de eigenaresse ziek en was hele dagen thuis. Het puppy was al flink gegroeid (het beloofd een hele flinke tante te worden) en de eigenaresse dacht dat 3x per dag uitlaten wel voldoende was. En mede door het gewicht van de hond was zij niet vaker per dag in staat het hondje naar beneden en naar boven te sjouwen.
Met als gevolg dat het hondje moeilijk zindelijk werd en veel te veel energie over had waardoor zij allerlei enorme ondeugende dingen ging doen. Als de eigenaresse daar dan wat van zei trok zij haar lip op, gromde en durfde zelfs naar mevrouw te bijten. Dit ging van kwaad tot erger, de hond sprong constant op de bank, sliep op bed, haalde kattenkwaad uit en dreef mevrouw tot wanhoop.
Na een goed gesprek met de eigenaresse werd besloten dat ik het hondje mee zou nemen om te heropvoeden en te herplaatsen. De eigenaresse was er inmiddels van overtuigd dat, mede door nog een aantal vervelende persoonlijke omstandigheden, zij echt niet meer in staat zou zijn een goed tehuis voor de hond te kunnen bieden.
Dus daar ging ik op zondagochtend 10.30 uur met een pup in de auto, die nog nooit in een auto gezeten had.
De autoreis ging prima en we reden direct door naar mijn tuinhuisje, het was mooi weer en dat was veel makkelijker om zindelijk te maken. Iedereen die op visite kwam kreeg de instructie om haar volkomen te negeren want mevrouw was de afgelopen weken al lang genoeg het middelpunt van de belangstelling geweest. Hoe eerder ze zou leren dat zij niets, maar dan ook niets in te brengen had op deze aardbol, hoe beter het was. Gelukkig werkte iedereen gretig mee, want iedereen was natuurlijk super gemotiveerd om van deze lastige tante nog wat te maken. Aandacht kreeg ze alleen van mij, als ze tenminste niet als een dolle tegen mij opsprong maar gewoon met 4 poten op de grond stond. Dat had ze heel snel door, na een paar uur ging ze keurig zitten als ik in haar buurt was en natuurlijk kreeg ze dan van mij te horen dat ze “een heel braaf meisje”was.
Diezelfde middag kwam mijn beste vriendin ook nog op visite en die was meteen verkocht toen ze haar zag:
“Nou Jet, als ze nog te redden is, is het misschien wel een hele leuke hond voor ons!”.
Dat knoopte ik goed in mijn oren en vanaf dat moment besloot ik om haar sowieso een aantal dingen te leren die bij mijn vriendin en haar man goed van pas zouden komen. Zo liet ik haar bijvoorbeeld rechts lopen als ik haar uitliet omdat de oude hond van mijn vriendin gewend is om links te lopen.
Aangezien het hondje bij de vorige eigenaar iedere nacht kans had gezien om op bed te kruipen besloot ik het hondje ‘s nachts in een bench te doen en de eerste nacht sliep ik op de bank met naast mij de bench. Nou dat was een beslissing waar mevrouw het helemaal niet mee eens was: piepen, blaffen, huilen. Ik heb mijn oordoppen ingedaan en ben gewoon gaan liggen. Na 30 minuten hield het lawaai op en ging ze slapen. ‘s ochtends had ik de wekker gezet op 5.00 uur want ze was nog niet zindelijk en ik wilde absoluut voorkomen dat ze wat in de bench zou doen. Dus meteen uit de bench gehaald en direct buiten gezet waar ze direct ging plassen en poepen. En zo ging ik, bijna 24 uur per dag, met haar aan de slag, zindelijk maken, socialiseren met zoveel mogelijk verschillende soorten andere honden (groot/klein, kortharig/langharig, zwart/wit etc.), socialiseren met zoveel mogelijk verschillende soorten mensen (groot/klein, dik/dun, donker/blond, man/vrouw, volwassen/kind etc), autorijden, metro, mee de stad in, samen naar een kinderfeestje voor de herrie, opvoedingsoefeningen aanleren (hier, zit, af, los, plaats etc) etc, etc.
Wat een gigantisch werk zo’n pup opvoeden, maar het is ook gigantisch leuk; en zeker in dit geval want we zijn nu 3 weken verder en mijn vriendin en haar man hebben haar inderdaad geadopteerd en ze zijn hartstikke blij met haar. Als ze met haar in het park lopen of op het strand is zij vaak het enige hondje dat direct komt als ze wordt geroepen, ze gaat al heel stoer in de zee zwemmen, ze kan al 3 uurtjes alleen zijn, ze is zindelijk (heel soms een heel klein plasje op kantoor, om te pesten!).
En ik ben blij met mijn vriendin en haar man, want zo’n “probleem”-pup in huis nemen is niet eenvoudig, ook al krijg je er een hele gebruiksaanwijzing bij. Je geduld wordt af en toe vreselijk op de proef gesteld en dingen die nou net zo leuk zijn om met puppies te doen (veel aandacht geven en veel kroelen) mag je met deze tante niet doen, en wat een tijd en energie kost het om een pup goed op te voeden, daar heb je bijna een dagtaak aan. Maar over een paar maanden hebben zij hopelijk de gehoorzaamste en liefste jonge hond van Nederland en dan is alles toch nog op z’n pootjes terecht gekomen. Nu wel, want de eigenaar had gelukkig al heel vroeg in de gaten dat zij niet in staat was om dit hondje goed op te voeden. Zij maakte de moeilijke keuze om haar hondje op jonge leeftijd af te staan zodat de aangerichte schade nog te herstellen was. Helaas klungelen de meeste mensen veel te lang door waardoor dit soort honden vaak van de ene naar de andere eigenaar gaan en uiteindelijk vaak worden ingeslapen omdat ze “onhandelbaar” zijn geworden. Nu waren we er vroeg bij en gelukkig besloten mijn vriendin en haar man dat een pup van 12 weken toch eigenlijk net zo leuk was al eentje van 7 1/2 week.
Eind goed, al goed, gelukkig wel maar ik zou toch liever afsluiten met :
Bezint eer ge begint.